Επειδή, όμως, είναι κοινό μυστικό και επειδή το τραλαλα έχει αποδείξει οτι δεν κατευθύνεται και δεν λογοδοτεί για την θεματολογία του, και επειδή προχθές ο Θάνος ο Κωτσιοπουλος με τον Βυρωνα τον Τσουράπη στην πρώτη μας πίτα που κόψαμε ξαναέδωσαν ξεκάθαρα το στίγμα της θεματολογίας αποφάσισα να το κάνω. Δηλώνω εξαρχής οτι ο λόγος που το γράφω είναι ανθρώπινος και καλοπραίρετος και οχί οτιδήποτε άλλο. Είναι γιαυτο που λέμε -ρε γαμώτο-φωνάρα.καλό παιδί,αλλα και αυτός την πίνει.
Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα απο την αρχή και θα δούμε που θα φτάσουμε, αφου είναι ενα θέμα που συζητείται δημόσια μόνο όταν κάποιος διάσημος συλλαμβάνεται ή πεθαίνει. Όλες τις άλλες φορές σιγή, όλοι κάνουν τους κινέζους και τους στρουθοκάμηλους. Και το αστείο ή τραγική ειρωνεία{το λέτε οπως θέλετε}δηλώνουν έκπληκτοι…οοοο μα τι λές???αυτός???αυτη??? Ο σοφός λαός μας λέει μια παροιμία, χαχα… θέλει η π***άνα να κρυφτεί και η χαρά δε την αφήνει.
Αν ανατρέξουμε πίσω θα δούμε τους μουσικούς και τους χορευτές των βασιλέων ή τα χαρέμια να ποτίζονται για να μπορέσουν να συμετέχουν και να έχουν καλύτερη απόδοση σε μουσικοχορευτικά δρώμενα ή όργια. Στην συνέχεια αυτό παραλλάσεται και φτάνουμε στα ρεμπέτικα, στην Σμύρνη, στην παλιά Ελλάδα που πλέον είναι δύο κουλτουρες σε μια. Ενα παράξενο πάντρεμα έχει γίνει στην μουσική, το τραγούδι, τον αμανέ και το χασίς και υοθετείται απο χιλιάδες κόσμο καλιτεχνικό και μή. Μια στάση που εκφράζει μια ολόκληρη εποχή ή κοινωνία. Φτάνοντας στην τότε Ελλάδα με την μεταναστευση και τις ανταλλαγές των πληθυσμών γίνεται η μόδα που θα εκφράσει ενα πολύ μεγάλο κομάτι ανθρώπων που ψάχνουν να αυτοχαρακτηριστούν και να προσδιορίσουν τον ρόλο τους. Άσχετα αν η μαγκιά. Το μπεγλέρι,το χασίς και η ηρωίνη απο μόνα τους περιθωροποιούν κάποιον, παρόλα αυτά στην μουσική μας ιστορία προσέφεραν τεράστια πράγματα που μέχρι σήμερα και για πολύ ακόμα θα ακούμε και θα επαινούμε για την καινοτομία τους.
Σημειώστε κατί, οτι τότε όλοι αυτοί οι {καλιτέχνες}ξόρκιζαν τους καημούς τους, γλεντούσαν την δύσκολη καθημερινότητα και διασκέδαζαν τον πόνο του φτωχού, του πρόσφυγα, του λαικού. Και όταν τραγουδούσαν το έκαναν πρώτα για να περάσουν οι ίδιοι καλά και για να βγάλουν μεροκαματάκι.
Με τα χρόνια αυτα αλλάξαν και έγιναν γούστα και πάθη και αδυναμίες και τρόπος να περνάς καλά και να διακιολογείς οποιαδήποτε επιλογή που κάνεις επειδή βρισκόσουν υπο την επίρροια ουσιών. Με λίγα λόγια φίλε έχασες την μπάλα, δεν ήξερες τι σου γίνεται και βρήκες ξεγνοιασιά σε αυτό. Χρόνια πολλά. Και εσύ δηλαδή τώρα θέλεις να μας πείς οτι ανεβαίνεις στην σκηνή και τραγουδάς, ετσι; Και τι τραγουδας δηλαδή;
-Είσαι κακός, τραγουδάει για διάφορα κοινωνικά θέματα, για τον έρωτα, την πολιτική, τη φτώχεια, την αγάπη,-λέει ο ρομαντικός.
-Ναι,είσαι κακός,απλά την βρίσκει, φτίαχνεται γιατί δεν μπορεί να αντέξει αυτά που βλέπει γύρω του και προσπαθεί μεσω της μουσικής του να τα πολεμήσει,-λέει ο ανυποψίαστος.
-Είσαι πολύ μ***κας, τι να του πείς εσυ του Χ ρε, ξέρεις πως νιώθει; -λέει ο βλάκας.
-Ασε μεγάλε, μας τα παν και αλλοι, αντί να κράξετε τους μπάτσους τα βάζετε με τα παιδιά,-λέει ο κουκουρουκου.
-Φιλαράκι, κοίταξε να δείς, η ΄πρέζα είναι, κουλτούρα, φαντασία, μαγεία και ταξίδι, το παίρνεις και χάνεσαι, τραγουδάς οτι θέλεις και παίζεις οτι θέλεις,-λέει ο εξαρτημένος.
-Απλά σας λέω οτι οποιαδήποτε εξάρτηση είναι χαζομάρα, αδυναμία, ευκολη απόδραση, υπεκφυγή και κουταμάρα, κόμπλεξ και ανασφάλεια.
Δεν το δακτυλοδείχνω, δεν το ξεμπροσταριάζω, προσπαθώ να συγκινήσω και να δημιουργήσω αντίστροφες σκέψεις στον γονιό που ποτέ δεν ασχολήθηκε με το παιδί του, και στο παιδί που πάει στην τάδε συναυλία και βλεπει το {ίνδαλμά}του να στηρίζεται στο μικρόφωνο επειδή είναι λιώμα και δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, έτοιμο να γκρεμοτσακιστεί. Οπως επίσης στους υπεύθυνους ανεύθυνους, που δεν μαζευουν τα βαποράκια απο τις συναυλίες και τα κλάμπ, και τα αφήνουν και στήνουν περίπτερα με 5-6 ειδών ναρκωτικά. Αλλά και τον καλιτέχνη ή τον υπεύθυνο που άν τα αντιλαμβάνεται δεν ματαιώνει την συναυλία. Και φτάνουμε στο σημείο να βλέπουμε τις ξεπουπουλιασμένες κλώσες στα μεσημεριανάδικα μαζί με τους, αμφιβόλου ράτσας και προτίμησης, κόκορες να χαριεντίζονται και να κάνουν κουιζ; Χαχαχαχχα{γελάω απο τα νευρα μου}
Και τώρα θα δούμε ποιος γνωστός τραγουδιστής συνελήφθη εχθές το βράδυ απο την αστυνομία να έχει στο αυτοκινητό του ναρκωτικά,τι δήλωσε στην αστυνομια ακι τι είπε. Α, ρε Σαπφώ Νοταρά που σας χρειάζεται ζωντόβολα με ενα μπουρλότο. Θα ήσασταν μάγκες λοιπόν αν ανακοινώνατε την είδηση και καπάλι είχατε καλέσει κάποιον εξαρτημένο, ή γιατρό, ή λειτουργό να μιλήσει για τις ουσίες και τις παγίδες. Οχί που μου ντύνεστε σαν λατέρνες και σείς, γλυκά μου αγοράκια με κοκοράκια στα μαλλιά και τα ανοιχτα πουκάμισα και κρώζετε αηδίες και παλαβομάρες. Η κυρα Τασία{μαμά μου} πρώτη να το δεί. Βρε δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ, και μεις αν γράψουμε κατι ψυλοχυδαίο ή πουμε από το ραδιόφωνο, σκεφτόμαστε τους άλλους λωποδύτες, χαχαχαχα πως το λενε να δείς…αααα ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο της ιεράς εξέτασης χαχαχαχαχαχαχαχα. Αυτοί κι αν είναι γραματείς και φαρισαίοι υποκριτές.
Το μόνο που μπορώ να συζητήσω ως καλιτεχνική αδυναμία και εξάρτηση είναι όταν ένας τραγουδιστής ή μουσικός λόγω της έκστασης που αναζητά και του προσφέρει η μελωδία και η ερμηνεία δεν μπορεί να σηκώσει την ευθύνη και το βαρύ φορτίο και για να μην τρελαθεί ψάχνει διεξόδους, αλλά αυτα είναι ψιλά γράμματα και απευθυνονται σε λίγους, θα τα αναλύσουμε κάποια στιγμή και όταν λέω λίγους, μην παρεξηγηθώ, σε λίγους καλιτέχνες εννοώ. Κάπως έτσι καταντήσαμε την τέχνη της μουσικής εξαρτημένη και ναρκωμανή. Ρωτήστε κάποιον δημοσιογράφο, ή στιχουργό, ή σερβιτόρο, ή καποιον τέλος πάντων που μπαινοβγαίνει στα καμαρίνια τι βλέπουν τα ματάκια του. Τεκές, γιάφκα οχι καμαρίνι.
Χαχαχαχα αλλού παίζει ο μπουζουξής, αλλού τραγουδάει ο τραγουδιστής και αλλού χτυπούν τα ντράμς χαχαχαχαχα, υπέροχα κατα τα άλλα περάσαμε εχθές, τραγουδούσαμε εμείς και ο τραγουδιστής χαχαχαχαχαχα. Χάλια μαυρα και αδιορθωτα, είναι αλήθεια οτι όλα αυτα τα παιδιά χρείαζονται βοήθεια απο όλους μας όχι όμως με γλυκανάλατο και σμνό τρόπο. Οι έμποροι-δολοφόνοι δεν έχουν σεμνότητες και ευγένειες. Είναι προτιμότερο να ματαιωθεί μια συναυλία η μια βραδιά επειδη ο καλιτέχνης δεν μπορεί για χίλιους δύο λόγους να τραγουδήσει παρά να τον ποτίσουμε. Αλλα τι λέω και εγώ τώρα ε; Τα κοράκια που περιμένουν τα ευρο;
Είχα άλλο προσχέδιο στο μυαλό μου και άλλα πράγματα να γράψω, αλλά με παρέσυρε το θέμα και οι σκέψεις μου. Κλείνω με μια ευχή μέσα απο την ψυχή μου, ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας να συναντάμε λίγοτερα παιδιά εξαρτημένα και φτιαγμένα.
Επειδή μου αρέσει να είμαι ειλικρινής τα γράφω αυτά επειδή πήγα να παρακολουθήσω πριν λίγες μέρες μια συναυλία και η τραγουδίστρια ανέβηκε στην σκηνή υποβασταζόμενη. Την έβαλαν στην καρέκλα και……..τραγούδησε. Πικρό συναίσθημα.
Στέλνω την αγάπη μου και την ειλικρινή μου συμπαθεια στους πασχοντες. Στα καλύτερα που έρχονται.
Υπογράφει ενας πρώην πάσχων ελαφριάς μορφής.
