Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μία βασίλισσα. Ευχήθηκε να είχε μία κόρη άσπρη σαν το χιόνι. Σύντομα γέννησε ένα κορίτσι, όπως το είχε ευχηθεί. Το ονόμασε Χιονάτη. Αλλά η βασίλισσα πέθανε μετά τη γέννηση της Χιονάτης. Ο βασιλιάς ξαναπαντρεύτηκε.

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα ζούσε ένας σοφός γέροντας. Του άρεσε να κάθεται στη βεράντα του και να κοιτά τη θάλασσα. Για να μη νιώθει μοναξιά είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στη σκεπή της βεράντας. Μόλις φυσούσε λίγο ο αέρας το ασημένιο κουδουνάκι χτυπούσε χαρούμενα. Ο γέροντας περνούσε ώρες και ώρες στη βεράντα του. Στο ίδιο χωριό ζούσε κι ένας φαρμακοποιός. Ήταν πολύ δυστυχισμένος γιατί οι δουλείες του δεν πήγαιναν καλά.

Mια φορά και έναν καιρό, ζούσε σε μια μακρινή χώρα ένας βασιλιάς που το μόνο που σκεφτόταν ήταν τα ρούχα του. Σπαταλούσε τα χρήματα της χώρας για να αγοράζει ολοένα και περισσότερα ρούχα. Είχε μια φορεσιά για κάθε ώρα της μέρας και οι ράφτες του παλατιού δούλευαν ασταμάτητα ράβοντας συνέχεια καινούργια ρούχα. Η φήμη του αυτοκράτορα και η αδυναμία του για τα ρούχα έφτασαν στα αυτιά δυο απατεώνων που αποφάσισαν να τον ξεγελάσουν και εκμεταλλευτούν την ματαιοδοξία του. Μια μέρα λοιπόν εμφανίστηκαν στο παλάτι και ζήτησαν ακρόαση από τον βασιλιά. «Καλησπέρα σου αυτοκράτορα μου, είμαστε δυο ξακουστοί ράφτες ! Υφαίνουμε τα πιο όμορφα ρούχα που έχει δει ποτέ άνθρωπος. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να υφάνουμε ένα ύφασμα που όμοιο του δεν έχεις ξαναδεί..». «Όχι μόνο είναι το πιο λεπτό και το πιο ανάλαφρο του κόσμου, μα είναι και μαγικό...είναι αόρατο για τους κουτούς και για αυτούς που είναι ανάξιοι για τη θέση τους»

Μια φορά και έναν καιρό, ένας γκρίζος ποντικός είπε σ' ένα παχουλό βάτραχο να κάνουνε μια δυνατή φίλια. Ο βάτραχος δέχτηκε μετά χαράς, αλλά σκέφτηκε να γελάσει με τον ποντικό, και του ‘πε να δεθούνε σφιχτά κι οι δυο μ' ένα σχοινάκι άσπρο άσπρο και παχύ από τα ποδαράκια τους. Δέχτηκε ο αφελής ποντικός αμέσως και δεθήκανε. Περπατούσανε μαζί για ώρες  σα καλοί φίλοι, μα σε μια στιγμή, καθώς περνούσαν επάνω από μία μεγάλη και βαθειά γαλάζια λίμνη, ο βάτραχος πήδησε ξαφνικά στο παγωμένο  νερό, για να συνεπάρει και τον ποντικό τον καημένο και να γελάσει με το αστείο πάθημα του… Πού να ήξερε τι θα επακολουθούσε στη συνέχεια?

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα μακρινό βασίλειο ένας όμορφος πρίγκιπας με τη μητέρα του τη βασίλισσα. Είχε φτάσει πια ο καιρός να παντρευτεί αλλά εκείνος ήθελε για γυναίκα του μόνο μια αληθινή πριγκίπισσα. Έψαχνε παντού αλλά καμιά από τις κοπέλες που συναντούσε δεν ήταν πραγματική πριγκίπισσα. Ένα βράδυ είχε ξεσπάσει μια απαίσια καταιγίδα. Όλοι στο παλάτι είχαν κουκουλωθεί κάτω από τα κρεβάτια τους και άκουγαν τα μπουμπουνητά και έβλεπαν άκουσε χτυπήματα στην πόρτα του παλατιού. «Ποίος να γυρίζει έξω μια τόσο βροχερή νύχτα»; Σκέφτηκε και πήγε να ανοίξει την πόρτα.

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σ' ένα καταπράσινο αγρόκτημα μια πάπια. Είχε φτιάξει ανάμεσα σε κάτι καλάμια μια μικρή φωλιά κι εκεί κλωσούσε τα αυγά της. Κάθε μέρα καθόταν ώρες ολόκληρες πάνω στα αβγουλάκια, τα ζέσταινε και περίμενε πως και πως να βγουν από μέσα τους τα μικρά παπάκια. Ώσπου μια μέρα τα αυγά άρχισαν να ραγίζουν κι από μέσα ξεπρόβαλαν όμορφα, κίτρινα παπάκια. Η πάπια καμάρωνε τα παιδάκια της, αλλά κοιτούσε με ανησυχία ένα αυγό που δεν είχε ακόμα σπάσει...

Μια φορά και έναν καιρό  ήταν ένα αγόρι, ο Τζάκ. Ήταν μοναχογιός και ζούσε  με την χήρα μητέρα του, σε ένα μικρό φτωχικό σπιτάκι λίγο έξω από το δάσος. Το μοναδικό τους εισόδημα για να μπορούν να ζουν, τους το προσέφερε η καλή τους αγελάδα, που την είχαν χρόνια και με το θρεπτικό της γάλα, τους εξασφάλιζε όσα χρήματα χρειάζονταν για να τα βγάζουν πέρα.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα ζευγάρι, που ζούσε ήρεμα δίπλα σε έναν περιφραγμένο μυστηριώδη  κήπο, ο οποίος ανήκε σε μια κακιά μάγισσα. Το ζευγάρι, όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε σύντομα να νοιώθει μοναξιά και δυστυχία γιατί ενώ επιθυμούσαν όσο τίποτα στον κόσμο να αποκτήσουν ένα παιδάκι, δεν μπορούσαν.

Μια φορά και έναν καιρό , ήταν 7 κατσικάκια , που ζούσαν με την μητέρα τους , σε ένα πανέμορφο μικρό σπιτάκι στα βάθη του δάσους… Μια μέρα ,η μαμά κατσίκα ετοιμάστηκε να πάει στην αγορά. Φεύγοντας, μάζεψε τα 7 κατσικάκια της και τους είπε: «Μέχρι να γυρίσω δεν θα ανοίξετε την πόρτα σε κανέναν. Ο λύκος καιροφυλακτεί να μπει στο σπίτι μας. Αν χτυπήσει η πόρτα, θα ζητήσετε από τον επισκέπτη να βάλει το πόδι του κάτω απο την πόρτα. Έτσι θα καταλάβετε για ποιόν πρόκειται. Δεν θα ανοίξετε την πόρτα, παρά μόνον εάν δείτε το δικό μου πόδι...»